Er is een fout opgetreden, probeer het later nog eens.

De NPO app

Download

HUMAN Doc

Het zijn écht mijn kinderen

10 feb 2007 13:35

HUMAN • 55 min

Khadra belandt in 1999 in Nederland. Haar familie is vermoord en haar overgebleven vier kinderen zijn zoekgeraakt. Drie van haar kinderen worden gevonden en in 2003 volgt een emotioneel weerzien.

Volkomen getraumatiseerd belandt Khadra in 1999 in Nederland. Ze komt terecht in De Vonk, een traumakliniek voor vluchtelingen. Tijdens het maken van een documentaire over De Vonk, leert Eveline van Dijck haar kennen. Een vrouw die gek is van verdriet en onmacht en geen oog meer dicht doet. Haar familie is vermoord en haar overgebleven vier kinderen zijn zoekgeraakt. Na de behandeling blijft Van Dijck haar volgen. In december 2002 komen er eindelijk twee goede berichten. Khadra krijgt een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd en het Rode Kruis Tracingteam heeft drie van haar kinderen teruggevonden. Ze verblijven in een UNHCR vluchtelingenkamp in het noorden van Kenia. Haar oudste dochter blijkt doodgeschoten toen ze vluchtte voor guerilla's. Dan volgt een langdurige en soms uitzichtloos lijkende strijd om de kinderen naar Nederland te krijgen. Khadra moet allereerst bewijzen dat zij de moeder is van Abdel Kadir (17), Sayda (15) en Said (13). De enige manier is een DNA-test. Vluchtelingenwerk kan uiteindelijk aantonen dat het niet Khadra's schuld is dat ze haar papieren is kwijtgeraakt. Intussen gaan Van Dijck en cameraman Waldemar de Vries van Amnesty International naar Kenia. Ze hebben cassettes en foto's van Khadra om aan haar kinderen te laten zien. De levenstekenen van hun moeder zijn een enorme troost voor ze en geeft ze hoop. Al met al duurt het een jaar - waarin Khadra balanceert tussen hoop en vrees - voordat alles tenslotte formeel is geregeld en de kinderen naar Nederland kunnen komen. Van Dijck reist met ze mee. In december 2003 volgt een emotioneel weerzien op Schiphol.

HUMAN Doc >