Er is een fout opgetreden, probeer het later nog eens.

De NPO app

Download

Fryslân DOK

Thialf, it kin noait út

15 jun 2013 10:26

• Omrop Fryslân • 30 min

In 1967 opende prinses Christina de kunstijsbaan Thialf aan de Pim Mulierlaan in Heerenveen. Sindsdien heeft Thialf twee gezichten...

De Friezen stapten mokkend in de bus toen in 1965 een kunstijsbaan in Deventer werd opgericht. Op deze manier konden de vele Friese schaatsliefhebbers toch even op het ijs glijden. Maar bij vele Friezen ging het mokken over in daadkracht: 'Wij moeten ook zo 'n baan hebben!'. Drachten en Leeuwarden durfden het niet aan, maar Heerenveen zette door. In 1967 opende prinses Christina de kunstijsbaan Thialf aan de Pim Mulierlaan in Heerenveen. Sindsdien heeft Thialf twee gezichten... Een kant die iedereen kent is de gezellige ijsbaan als alternatief voor het ontbreken van natuurijs. Vanaf het begin bleek de baan voor zowel topsport als voor recreatiesport een topper. De kinderen uit de gemeenten, die voor een stuiver per inwoner mee hadden gedaan met de Heerenveense plannen, werden opgeleid om ook te kunnen schaatsen. De naam werd internationaal toen er dertig- tot veertigduizend bezoekers voor de kampioenschappen naar Heerenveen kwamen. Dit was het gevolg van een weggedooid wereldkampioenschap in Davos dat overgeplaatst kon worden naar Thialf. En toen de baan overdekt werd, trok het publiek het oranje aan. De supportersgekte was geboren in Thialf. Het andere beeld is dat van de mannen in keurige pakken die berekenen hoe het geld van de volgende, altijd weer noodzakelijke, verbouw er moet komen. Thialf heeft altijd te kampen gehad met een geldtekort. Directeur Rob Dros maakte zich in 1969 sterk, het stichtingsbestuur hief zichzelf op en de baan werd geprivatiseerd. Binnen een paar jaar stond de baan van Thialf weer eerste in de wereld qua tijden, maar vooral qua toeschouwers. In feite was de baan failliet, maar de schuldeisende bedrijven die voor de renovatie hadden gezorgd, namen de baan over en voorkwamen zo een echt faillissement. Ze beheerden de baan redelijk en slaagden erin rendement te forceren. Maar ze waren ook bang voor een nieuwe renovatie. Ze verkochten de baan, die vervolgens in een stroomversnelling van BV's terecht kwam. Weer kwam er een renovatie en ging de baan opnieuw bijna failliet. In 2003 namen de gemeente, Essent en Aegon de aandelen over en via een zuinig beleid trachtten zij rendement te krijgen. Het geeft de historie van Thialf aan. Sportief en ook op het gebied van ijshockey, shorttrack en kunstschaatsen een groot succes. Sinds de geboorte heeft de baan vijftien directeuren gehad, wat aangeeft hoe moeilijk het exploiteren van de baan is. De besturen wisten niet hoe ze het goed voor elkaar moesten krijgen. Er was een bepaald onvermogen de baan goed te besturen. Maar misschien is het hen ook niet aan te rekenen, want de bestuurders zeggen nog steeds: 'Een bestaande baan kun je rendement op krijgen, maar het geld voor de investeringen voor de benodigde aanpassingen in de tijd, dat moet ergens anders vandaan komen zonder dat je er last van hebt!'. En dat is eigenlijk wat de nieuwe plannen betreffende Thialf van de historie zou kunnen leren. Want het is duidelijk dat de baan moet blijven bestaan. Dat vinden alle mensen die in wat voor vorm dan ook vanaf het begin als vrijwilliger hebben meegewerkt. De baan is voor hen heilig en het geeft ze een gevoel van 'eigen'.

Fryslân DOK >