Er is een fout opgetreden, probeer het later nog eens.

De NPO app

Download

De Wandeling

De wandeling

14 jan 2011 18:25

• KRO • 30 min

Zoektocht naar inspirerende verhalen van mensen die hun hart volgen. Het verhaal van Ivo van der Weele, die in Uruzgan ontsnapte aan een raketaanval, maar hier wel een angststoornis aan overhield.

Ivo van der Weele (26) wordt in het najaar van 2006 als boordschutter uitgezonden naar Uruzgan. Tijdens een raketaanval ontsnapt hij op een haar na aan de dood en de angst daarvoor laat hem niet meer los. Ook niet als hij na een paar weken weer veilig thuis is bij zijn vrouw. Bij Ivo wordt chronische PTSS (posttraumatische stressstoornis) vastgesteld. Ivo en zijn vrouw Erika vertellen over leven met deze angststoornis. Ivo wil als jochie van vijf al het leger in, omdat hij het stoer en mannelijk vindt. Zijn droom wordt een nachtmerrie als hij al in de eerste weken van zijn uitzending naar Uruzgan een raketaanval meemaakt. 'Ik lag op mijn veldbed een boek te lezen, het was tegen zessen en schemerig. Op dat moment vloog er een raket over de tent en sloeg 150 meter van de tent in. Ik rende naar buiten om dekking te zoeken. Op het moment dat ik bijna buiten was, sloeg er een raket achter onze tent in. Ik werd naar buiten gelanceerd en gedesoriënteerd en doof wakker. Op mijn kussen lag mijn boek, doorboord, waar ik net nog met mijn hoofd lag.' De aanslag heeft zoveel impact op Ivo dat hij niet meer kan slapen en na gesprekken met de psycholoog wordt besloten dat hij naar huis mag. 'Ik voelde me heel onveilig, met name als het donker was. Het was ook een teleurstellend gevoel. Je maakt iets niet af, je faalt. Voor jezelf, maar ook in de ogen van je collega's. Voor mijn gevoel werd ik uitgekotst.' Thuis kan Ivo moeilijk praten over zijn ervaringen in Uruzgan en heeft hij paniekaanvallen. Het hoeft maar te onweren of hij raakt hevig in paniek en voelt weer de angst voor mortieren en raketten. Zijn vrouw Erika krijgt uit Uruzgan een andere man terug. 'Ivo was altijd de grappenmaker van de buurt. Bij terugkomst was hij helemaal niet meer vrolijk, maar prikkelbaar. Ik had niet door dat hij angstaanvallen had. Hij deed alsof er niets aan de hand is. We kregen steeds vaker ruzie.' Ivo probeert zijn angsten te onderdrukken.

De Wandeling >