Er is een fout opgetreden, probeer het later nog eens.

De NPO app

Download

De Donderdag Documentaire: Het Veerhuis

21 apr 2005 23:15

VPRO • 60 min

Aan het eind van de Amsterdamse Van Goghstraat staat Het Veerhuis. Een normaal woonhuis in een normale stadswijk, waar kinderen buiten voor de deur spelen. In Het Veerhuis komen mensen om te sterven. Samen met familie en vrienden maken ze er tijdelijk hun eigen omgeving. Belangrijkste uitgangspunt van dit 'bijna-thuis-huis' is het bieden van persoonlijke zorg naar de wens van de bewoners. Steef Meyknecht filmde vier maanden het dagelijks leven in Het Veerhuis. Hospice Veerhuis biedt plaats aan vier bewoners. In de ruim drie jaar dat het bestaat heeft het meer dan 180 bewoners gehad. Adriaan - één van de ca. 45 vrijwilligers - bladert door het album met daarin hun foto's. Hij kent ze vrijwel allemaal bij naam. Meneer Hollander arriveert met de ambulance. Zijn dochter installeert hem in zijn kamer waar ze al eerder de foto's van hun familie aan de muur heeft gehangen. Ineke, één van de twee coördinatoren houdt het intake-gesprek waarbij het thema dood niet wordt omzeild. 'Heeft u een euthanasieverklaring?' Het verblijf van de heer Hollander zal nog geen 24 uur duren. Hans woont al enige weken in Het Veerhuis. Ogenschijnlijk moeiteloos vertelt hij over zijn naderende dood, maar kan dan plotseling overvallen worden door verdriet en angst voor wat komen gaat. Hoewel hij het verschrikkelijk vindt om niet meer met zijn vrouw samen te wonen heeft Hans geen moment spijt gehad van hun beslissing om zijn laatste dagen in dit huis te slijten. Hij maakt dankbaar gebruik van de mogelijkheden om zijn familie en vrienden te ontvangen. En hij heeft geleerd de vrijwilligers om hulp te vragen. 'Wilt u ondergestopt worden?' 'Ja, dat vind ik leuk.' 'Nou, vooruit dan maar.' Mevrouw Van den Bos (80) woont uiteindelijk bijna een half jaar in het huis. Als ze weer eens in de war is, wordt haar met engelengeduld uitgelegd waar ze is en waarom. Nieuwkomer Rob (54) ziet zijn verblijf als een extraatje. 'Ik had eigenlijk al afscheid genomen.' Voor zijn research werkte Steef Meyknecht drie jaara

Aan het eind van de Amsterdamse Van Goghstraat staat Het Veerhuis. Een normaal woonhuis in een normale stadswijk, waar kinderen buiten voor de deur spelen. In Het Veerhuis komen mensen om te sterven. Samen met familie en vrienden maken ze er tijdelijk hun eigen omgeving. Belangrijkste uitgangspunt van dit 'bijna-thuis-huis' is het bieden van persoonlijke zorg naar de wens van de bewoners. Steef Meyknecht filmde vier maanden het dagelijks leven in Het Veerhuis. Hospice Veerhuis biedt plaats aan vier bewoners. In de ruim drie jaar dat het bestaat heeft het meer dan 180 bewoners gehad. Adriaan - één van de ca. 45 vrijwilligers - bladert door het album met daarin hun foto's. Hij kent ze vrijwel allemaal bij naam. Meneer Hollander arriveert met de ambulance. Zijn dochter installeert hem in zijn kamer waar ze al eerder de foto's van hun familie aan de muur heeft gehangen. Ineke, één van de twee coördinatoren houdt het intake-gesprek waarbij het thema dood niet wordt omzeild. 'Heeft u een euthanasieverklaring?' Het verblijf van de heer Hollander zal nog geen 24 uur duren. Hans woont al enige weken in Het Veerhuis. Ogenschijnlijk moeiteloos vertelt hij over zijn naderende dood, maar kan dan plotseling overvallen worden door verdriet en angst voor wat komen gaat. Hoewel hij het verschrikkelijk vindt om niet meer met zijn vrouw samen te wonen heeft Hans geen moment spijt gehad van hun beslissing om zijn laatste dagen in dit huis te slijten. Hij maakt dankbaar gebruik van de mogelijkheden om zijn familie en vrienden te ontvangen. En hij heeft geleerd de vrijwilligers om hulp te vragen. 'Wilt u ondergestopt worden?' 'Ja, dat vind ik leuk.' 'Nou, vooruit dan maar.' Mevrouw Van den Bos (80) woont uiteindelijk bijna een half jaar in het huis. Als ze weer eens in de war is, wordt haar met engelengeduld uitgelegd waar ze is en waarom. Nieuwkomer Rob (54) ziet zijn verblijf als een extraatje. 'Ik had eigenlijk al afscheid genomen.' Voor zijn research werkte Steef Meyknecht drie jaara