Er is een fout opgetreden, probeer het later nog eens.

De NPO app

Download

Cultura Interview met Gerrit Kouwenaar

15 mei 2013 14:53

• 49 min

Interview met Gerrit Kouwenaar Gerrit Kouwenaar is 85, broos van gestalte, bijzonder scherp van geest en een voortreffelijk verteller. Dat hebben wij onlangs weer eens ondervonden toen we bij hem thuis waren om een lang gesprek op te nemen. In eerste instantie zag hij de noodzaak van zo'n gesprek niet in. Wij wel. Zijn bundel " Vallende stilte", een keuze uit eigen werk, is uitgekomen ter gelegenheid van zijn 85-ste verjaardag. Het geeft een schitterend beeld van de ontwikkeling van het dichterschap van Gerrit Kouwenaar, al ligt de nadruk op zijn latere werk. En zoals Piet Gerbrandy reeds opgemerkt heeft: er staat geen slecht gedicht in dit kloeke gedichtenboek. In het gesprek bestrijdt Kouwenaar het vooroordeel dat hij een kille emotieloze dichter is die kille en emotieloze gedichten schrijft." Het barst van de emotie, maar je moet het er wel uithalen". Ook gaat hij in op het moeizame proces van het dichten zelf, met name de laatste jaren vloeit uit zijn pen dat de toets der kritiek van de dichter kan doorstaan. Maar liever geen gedicht dan een slecht gedicht. Hij schetst het milieu waar hij uit voorkomt, een goed burgermansmilieu uit Amsterdam Oud-Zuid, en praat hij over de angst om net als zijn vrouw Paula is overkomen - aan Alzheimer ten prooi te vallen.

Interview met Gerrit Kouwenaar Gerrit Kouwenaar is 85, broos van gestalte, bijzonder scherp van geest en een voortreffelijk verteller. Dat hebben wij onlangs weer eens ondervonden toen we bij hem thuis waren om een lang gesprek op te nemen. In eerste instantie zag hij de noodzaak van zo'n gesprek niet in. Wij wel. Zijn bundel " Vallende stilte", een keuze uit eigen werk, is uitgekomen ter gelegenheid van zijn 85-ste verjaardag. Het geeft een schitterend beeld van de ontwikkeling van het dichterschap van Gerrit Kouwenaar, al ligt de nadruk op zijn latere werk. En zoals Piet Gerbrandy reeds opgemerkt heeft: er staat geen slecht gedicht in dit kloeke gedichtenboek. In het gesprek bestrijdt Kouwenaar het vooroordeel dat hij een kille emotieloze dichter is die kille en emotieloze gedichten schrijft." Het barst van de emotie, maar je moet het er wel uithalen". Ook gaat hij in op het moeizame proces van het dichten zelf, met name de laatste jaren vloeit uit zijn pen dat de toets der kritiek van de dichter kan doorstaan. Maar liever geen gedicht dan een slecht gedicht. Hij schetst het milieu waar hij uit voorkomt, een goed burgermansmilieu uit Amsterdam Oud-Zuid, en praat hij over de angst om net als zijn vrouw Paula is overkomen - aan Alzheimer ten prooi te vallen.