Alles
Voorloper van de serie Tony van Verre ontmoetnl
Interview met cabaretier Wim Sonneveld, omlijst met zijn liedjes. De vragen van interviewer Tony van Verre zijn uit de opnamen geknipt, waardoor het programma een lange monoloog lijkt te zijn. Sonneveld vertelt over zijn entree in het artiestenvak. Hij speelde de musical 'My fair lady' maar liefst 811 maal, steeds hetzelfde. In zijn conferences kan hij gelukkig meer variëren. Hij solliciteerde bij Louis Davids die hem als 18-jarige direct aannam. Platen en opnames van zichzelf terughoren en -zien kan hij maar heel moeilijk. Sonneveld ziet het toneel niet meer als een plek om geëngageerd te zijn. Ook geëngageerd cabaret is hem een gruwel. Wel ziet hij iets in een literaire verandering, waarbij bepaalde teksten op een andere manier gebracht worden. Zijn grote populariteit begon bij de figuur van Willem Parel, daarna volgden 'My fair lady' en de theatershow met Ina van Faassen. Sonneveld krijgt vaak cadeaus, brieven en heel veel reacties van vrouwen boven de 40. Dat stelt hem voor de verplichting iedere avond heel goed te zijn. Een van zijn beste liedjes vindt hij 'Tearoom tango', wat iedere keer weer een enorme inspanning vergt. Sonneveld vertelt over vakantie houden, de kritieken die hij pas een paar maanden later leest, de trouw van het Nederlandse publiek, zijn vernieuwingsdrang in elke show en zijn talent om mensen te regisseren. Sonneveld is verschrikkelijk bang voor elke voorstelling, maar nooit voor een première. Het is belangrijk om naast het vak hobby's te hebben en mensen te waarderen die in een ander vak werkzaam zijn. Sonneveld vertelt dat hij op een gegeven moment onemanshows wilde gaan doen. Hij is breed ontwikkeld op cabaret-, theater- en toneelgebied. Hij waardeert enorm het vakmanschap van zijn collega’s Wim Kan en Toon Hermans. Sonneveld houdt van Frankrijk en de Fransen, van hun intelligentie en vrijheid. Soms zijn het akelige egoïsten, maar ze willen je niet veranderen, zoals in Nederland. Een van zijn slechte eigenschappen is dat hij overdrijft, en mensen lastig valt met "volkomen onbelangrijke moeilijkheden". Zoals zeuren dat hij zich rot voelt. Sonneveld roemt de kwaliteiten en persoonlijkheid van actrice Ina van Faassen, met wie hij optreedt in het theater. Sonnevelds ideaal is om te gaan filmen, liever dan honderden voorstellingen te spelen. Een van zijn grootste successen viert Sonneveld met het typetje Frater Venantius uit Schin-op-Geul. Voor een artiest is er een leven lang werk in het theater. Maar soms denkt hij erover ermee op te houden. Soms hoopt hij stiekem dat hij geen succes meer heeft, wat hem zou dwingen iets heel anders te gaan doen. Populariteit ambieert Sonneveld niet, maar apprecieert hij wel. Zijn privéleven is privé. Daarover verschijnt nooit iets in een krant. Niemand heeft er iets mee te maken. Dat ze over hem praten deert hem niet. Hij kan daar vooral om lachen.nl