Alles
De zomerklassieker van de VPRO sinds 1988 is een ode aan het beeld, in een drie uur durende marathonzitting, waarmee kijkers tevens een reclamevrije zondagavond krijgen voorgeschoteld.nl
Wim Anker (1953) is strafrechtadvocaat in Leeuwarden. Samen met zijn tweelingbroer Hans vormt hij de spil van Anker en Anker Strafrechtadvocaten. Hun kantoor doet veel pro deo zaken en Anker en Anker staan bekend om hun sociale gezicht. Wim Anker groeide op in Schiermonnikoog en Akkrum, waar zijn vader burgemeester was. Na zijn rechtenstudie in Groningen emigreerde hij naar de Randstad. Hij werd ambtenaar op het ministerie van justitie. Ondanks een bliksemcarrière binnen de nomenclatoera van het ministerie wist zijn tweelingbroer Hans hem na vier jaar Den Haag over te halen weer naar Friesland te remigreren. In 1980 werd Wim Anker advocaat bij het advocatenkantoor waar ook zijn tweelingbroer werkzaam was. Tien jaar later in 1990 begonnen zij in Leeuwarden hun eigen bureau Anker en Anker, gespecialiseerd in strafrecht. De afgelopen jaren was Wim Anker advocaat in een groot aantal geruchtmakende zaken. Hij behartigde de belangen van Ferdi E. de ontvoerder en moordenaar van Gerrit Jan Heyn. Hij verdedigde verpleegster Martha U. die vier bejaarde bewoners van een verpleegtehuis ombracht, en eigenaar Jan Veerman, zijn dochter en de bedrijfsleider van café Het Hemeltje in Volendam. Daar vonden door een brand in de nieuwjaarsnacht van 2001 veertien jongeren de dood en raakten honderden anderen gewond. Ook was hij raadsman van Richard Klinkhamer, die zijn vrouw vermoordde en van Louis H., die onlangs in hoger beroep tot levenslang werd veroordeeld voor de moord op Corina Bolhaar en haar twee kinderen in 1984. Hun verdediging in vaak nogal lugubere zaken komt de Ankers nogal eens op kritiek te staan uit de samenleving. Een zaak waarbij zij juist vele bedankjes uit het volk kregen was die over de betrouwbaarheid van meetapparatuur bij snelheidsovertredingen in een proefproces in 1995. De broers kregen voor elkaar dat snelheidsmetingen voortaan met drie procent verlaagd werden, waardoor een heleboel mensen in een lagere boeteschijf terechtkwamen. Het afgelopen jaar moest Wim Anker tijdelijk het werk neerleggen, nadat hij jaren achtereen werkweken van ver over de 100 uur had gemaakt. Inmiddels is hij weer aan het werk. Wim Anker is met zijn broer een actieve gangmaker in het verenigingsleven van Akkrum (in de buurt van Sneek). De broers zijn niet alleen liefhebbers van het levenslied, maar ook enthousiaste vertolkers. GERUCHTMAKENDE ZAKEN: Theo H. - langstzittende tbs’er; pedofiel, meerdere malen veroordeeld voor aanranding van kinderen in de jaren ’60. Deze 60-jarige man, die al 43 jaar in een tbs-kliniek zit wegens pedofilie, wordt dankzij inspanningen van Anker van de Van Mesdagkliniek in Groningen overgeplaatst naar de Pompekliniek in Nijmegen. Anker had gevraagd om de vrijlating van zijn cliënt, maar het gerechtshof in Arnhem verlengde het arrest met twee jaar en droeg het OM en Anker op, te zoeken naar een andere locatie. De overeenkomst houdt in dat H. op de korte termijn zal worden overgeplaatst naar Het Kempehuis, de long-stay-afdeling van de Pompekliniek. Wanneer H. zich daar aan de regels houdt, krijgt hij in de toekomst wellicht de mogelijkheid tot verlof. In de Van Mesdagkliniek mocht hij niet meer naar buiten. Koos Hertogs - Haagse portier, doodde drie meisjes, begin jaren ’80. Anker probeert 'heel voorzichtig' begeleid verlof te regelen voor H. 'Volgens mij overvragen we daarmee niet, al begrijp ik dat voor de nabestaanden geen enkele sanctie voldoende is. Koos zit al 23 jaar vast. Ik draag geen witte jas, maar hij is echt veranderd in vergelijking met tien jaar geleden,' zegt Anker. In de toekomst sluit hij een gratieverzoek - de enige manier voor een tot levenslang veroordeelde om nog vrij te komen - niet uit. Maar dat is nu niet aan de orde. Gratie wordt overigens bij hoge uitzondering verleend. Over hem schreef Sytze van der Zee: Zuidwal - dossier van een seriemoordenaar. Uitgeverij De Bezige Bij; € I7,50. ISBN 90 234 10 483. Ferdi Elsas - ontvoerder en moordenaar van Gerrit Jan Heyn in 1987. Ferdi E. werd veroordeeld tot 20 jaar gevangenisstraf plus TBS maar mede door toedoen van raadsman Anker heeft hij slechts zeven jaar gezeten. Na zeven jaar begon de TBS behandeling in de Van Mesdagkliniek (Groningen). Ferdi E. kwam na 'slechts' 12 jaar vrij en bovendien kreeg hij, met dank aan Anker, 7 ton mee in verband met achterstallige WAO/AAW. Martha U. - ‘engel des doods’, verpleegkundige vermoordde vier demente bejaarden in 1996. Ze was gedreven, deskundig en geliefd in Vliethoven, het verpleeghuis in Delfzijl waar ze al twintig jaar zorgde voor zieke, demente bejaarden. Niettemin werd Martha U. (43) in 1996 veroordeeld tot negen jaar cel en tbs met dwangverpleging voor vier moorden die zij pleegde binnen de muren van Vliethoven. Ze wordt ervan verdacht veel vaker te hebben toegeslagen, maar vier keer werd onomstotelijk bewezen dat zij de dader en insuline haar handlanger was geweest. Zaak-Tjoelker - De broers verdedigden Dennis S., de jongste van de vier verdachten van doodslag op Meindert Tjoelker in 1997. Aanvankelijk werd de zaak tegen Dennis S. geseponeerd, maar in hoger beroep ging justitie toch tot het vervolgen van de jongste verdachte over. Dit omdat de vriendin van Tjoelker een klacht had ingediend. Een Engelse en een Duitse sporendeskundige hadden verklaard dat de schoenafdruk in de hals van Meindert 'waarschijnlijk' afkomstig is van de Nike-Air-zool van Dennis, van wie niemand van alle getuigen heeft gezien dat hij aan de vechtpartij heeft deelgenomen. Het is in Nederland een unicum dat iemand die niet voor de rechter geweest, in hoger beroep als medeplichtige wordt veroordeeld. S. werd in april 1999 vrijgesproken. Michel Stocks – In de herfst van 2001 stierf Michel S. na een brandincident in zijn cel in de gevangenis van Scheveningen. S. was een cliënt van de Ankers en was veroordeeld tot twintig jaar en Ter Beschikking Stelling (tbs) in verband met de moord op drie kinderen. De Ankers kregen een persoonlijke band met de kindermoordenaar en onderzochten het incident. Wim: "We willen de toedracht weten. Hoe kan het dat iemand in een cel met terpentine, een tl-buis gaat branden? Dat willen we onderzocht hebben." Wim: "Ik ging er regelmatig naartoe. Het is een aardig voorbeeld van onze manier van werken. Toen hij brandend werd afgevoerd - zo schreef Elsevier later - schijnt Michel S. te hebben geroepen: 'Bel Anker!' Dat zo'n verdachte in zo'n situatie roept om zijn advocaat is even troosteloos als ontroerend. Hans is naar de begrafenis geweest. Hij was daar de enige." Hans: "We hebben zelf alles geregeld; de uitvaart en alles eromheen." Wim: "Ik denk dat we daar twee weken lang iedere dag mee bezig zijn geweest." Hans: "Ik grapte: 'We moeten ons briefpapier veranderen: Anker & Anker voor al uw misdrijven en uitvaarten'." Hans van Zon - Hans van. Zon werd in maart 1970 tot levenslang veroordeeld wegens twee moorden, een roofmoord en een poging tot roofmoord. Hij had al sinds december 1967 gevangen gezeten, toen de politie hem had aangehouden na een overval op een alleenwonende weduwe. Deze weduwe overleefde de klap op haar hoofd, raakte weliswaar 12 duizend gulden kwijt, maar kon een signalement van Van Zon geven. In het huis van Van Zon werd een deel van de buit gevonden. Na zijn veroordeling trouwde Van Zon in de Psychiatrische Observatie Kliniek in Utrecht met zijn voormalig groepsleidster. De plechtigheid had plaats in de directiekamer. Van Zon werd uiteindelijk overgeplaatst naar de Van Mesdagkliniek in Groningen. In 1986 kwam hij vervroegd vrij: zijn levenslange strafwas inmiddels teruggebracht tot 28,5 jaar en wegens goed gedrag met een derde verminderd. In 1997 beschuldigde zijn buurman hem van een tweevoudige moordpoging. Al snel bleek deze beschuldiging vals. Zijn advocaat Willem Anker: 'Die affaire rakelde zijn hele verleden op. Sindsdien ging het heel slecht met hem.' Hij overleed in mei 1998 aan een maagbloeding die door alcohol werd verergerd. Dorpsdokter Sippe Schat - levensberoving op verzoek (euthanasiasme) van 72-jarige patiënte in 1997. Angelique van E. - vrijgesproken van moord op baby-buurmeisje in Appelscha in 1999. In hoger beroep veroordeeld tot acht jaar gevangenisstraf. In cassatie werd dit vonnis bekrachtigd door de Hoge Raad. Richard Klinkhamer - Schrijver Richard Klinkhamer werd op 1 maart 2001 door het gerechtshof in Leeuwarden tot zeven jaar cel veroordeeld wegens doodslag. Tegen hem was tien jaar geëist. De 63-jarige auteur sloeg in januari 1991 zijn toenmalige echtgenote Hannie Godfrinon met een breekijzer de schedel in. Klinkhamer legde het lichaam van zijn vrouw in een put en dekte het af. Het lichaam bleef tot 1999 onvindbaar in de tuin achter de echtelijke woning in het Groningse Ganzedijk. Jan Veerman - In de strafzaak staat de eigenaar van 't Hemeltje Jan Veerman terecht. Tevens staan zijn dochter en bedrijfsleider terecht. De verdachten worden bijgestaan door het kantoor Anker & Anker. Op 18 juli 2003 veroordeelde de Haarlemse rechtbank Veerman wegens dood door schuld, brand en het veroorzaken van zwaar lichamelijk letsel tot 240 uur dienstverlening, een jaar voorwaardelijke gevangenisstraf en tot ontzetting uit zijn beroep van horeca-ondernemer voor een periode van twee jaar. De rechters legden bewust geen onvoorwaardelijke celstraf op, zodat Veerman de gelegenheid had met de slachtoffers tot een akkoord te komen. Zowel Veerman als het Openbaar Ministerie gingen in beroep tegen de uitspraak. De dochter en de bedrijfsleider werden door de rechtbank vrijgesproken. Na lange onderhandelingen werd in november 2004 uiteindelijk een akkoord gesloten tussen de door Beer Advocaten bijgestane slachtoffers van de Volendamse nieuwjaarsbrand, café-eigenaar Jan Veerman en de gemeente Edam-Volendam. Door deze overeenkomst komt er voor de slachtoffers nu en in de toekomst geld vrij en krijgen zij de garantie dat in het pand waar café het Hemeltje zich bevond, minstens vijftig jaar lang geen horeca zal worden gevestigd. Paul de R. - Baarnse moordzaak - De 60-jarige Paul de R. verraste in maart 2005 het gerechtshof in Arnhem met een gedeeltelijke bekentenis in de zogeheten Baarnse moordzaak. De R., die tot dan toe niets wilde verklaren over de gewelddadige dood van het echtpaar Hans en Ria Muller uit Baarn, biechtte volkomen onverwacht op dat hij Hans Muller eind 1999 in diens woning heeft gewurgd. In 2004 veroordeelde de rechtbank in Utrecht De R. tot een levenslange gevangenisstraf wegens de moord op het echtpaar Muller. Hun lichamen werden begin vorig jaar gevonden in een geïmproviseerd graf op het terrein van de kinderboerderij in Baarn die De R. beheerde. Louis H. – Op 5 maart 1984 werden in hun woning aan de Argonautenstraat in Amsterdam door een buurman de lichamen gevonden van de 33-jarige Corina Bolhaar en haar twee kinderen Sharon (6) en Donna (9). Corina’s derde kind, de 1-jaar oude Brian, stond in zijn bedje te huilen. De drie slachtoffers werden waarschijnlijk de vorige ochtend door wurging en messteken om het leven gebracht. Louis H. werd opgepakt als verdachte maar wegens gebrek aan bewijs weer vrijgelaten. Door toedoen van Peter R. De Vries werd de zaak tegen Louis H. in maart 2005 – een week voor de verjaringsdatum – heropend. In februari 2002 werd de 48-jarige Louis H. in hoger beroep tot levenslang veroordeeld in de zaak Bolhaar, waarvoor de rechtbank hem eerder eveneens tot levenslang veroordeelde. Tijdens het hoger beroep bleek dat de Amsterdamse politie in 1991 en 1993 van een groot aantal onopgeloste misdrijven die nog niet waren verjaard, containers vol bewijsmateriaal had weggegooid. Ook in de drievoudige moordzaak Bolhaar is dit gebeurd. Het bewijsmateriaal lag destijds onder erbarmelijke omstandigheden opgeslagen in drie kelders onder het hoofdbureau van politie. Bebloede kleding lag weg te rotten, was beschimmeld en 'er groeiden paddestoelen op', aldus het politierapport. Simon S. - ontvoeringszaak Lusanne van der Gun - Het gerechtshof in Leeuwarden heeft Simon S., de ontvoerder van Lusanne van der Gun, in juli 2004 tot zeven jaar gevangenisstraf veroordeeld. De rechtbank veroordeelde hem eerder nog tot vijf jaar cel. Het Openbaar Ministerie (OM) had twee weken geleden acht jaar geëist tegen S. Lusanne werd op 25 augustus vorig jaar ontvoerd door S. in haar woonplaats Oldeberkoop toen zij met een vriendinnetje naar school fietste. Drie dagen later kwam het meisje aanlopen bij een hotel in Venlo. S., die dacht dat de ouders van Lusanne vermogend waren, eiste een losgeld van 200 duizend euro, dat overigens nooit werd betaald. De 64-jarige verdachte heeft bekend het meisje te hebben ontvoerd. S. werd enkele dagen na de ontvoering thuis gearresteerd. Voor de rechtbank en ook voor het hof toonde hij berouw. Hij verklaarde niet te weten wat hem tot zijn daad heeft aangezet. S. zei puur uit financiële overwegingen te hebben gehandeld. Paul S. - De 38-jarige ex-marinier Paul S. uit Kerkrade werd in juli 2004 door de rechtbank in Maastricht veroordeeld tot twintig jaar celstraf en tbs met dwangverpleging. Volgens de rechtbank schoot de man op 24 oktober in zijn woonplaats vier leden van zijn voormalige schoonfamilie dood. Het Openbaar Ministerie had een levenslange celstraf geëist. De rechtbank neemt echter volledig de conclusies van de justitiële observatiekliniek Pieter Baan Centrum (PBC) over. Volgens het PBC was S. sterk verminderd toerekeningsvatbaar tijdens de vier moorden. Het OM betoogde tijdens de zitting dat S. onbehandelbaar zou zijn. Volgens de rechtbank blijkt dat nergens uit en moet de man een perspectief hebben op terugkeer in de samenleving. S. reageerde na de uitspraak zeer emotioneel. Volgens zijn advocaat W. Anker is S. opgelucht dat hij geen levenslang heeft gekregen, maar heeft zijn cliënt veel moeite met de veroordeling voor moord. S. heeft zelf altijd volgehouden dat hij van tevoren geen plan had en tijdens de zitting zei hij dat hij zich van zijn daden amper meer iets kon herinneren. Anker gaat erop aansturen dat de tbs-behandeling van S. zo snel mogelijk begint. S. schoot op 24 oktober eerst zijn 26-jarige ex-partner Daniëla Vromen, haar 34-jarige broer Patrick en haar 56-jarige moeder José in hun woning aan de Renierstraat in Kerkrade dood. Daarna reed hij naar de sportschool die S. samen met zijn schoonfamilie beheerde, aan de nabijgelegen Tunnelweg. Daar schoot hij de 60-jarige Lei Vromen, Daniëla's vader, in een drukbezochte fitnesszaal dood. Tijdens de moordpartij was de ex-marinier in gevechtstenue gehuld. Het PBC omschreef S. als een "narcistische, rigide man met een groot opgeblazen zelfbeeld", die op 24 oktober buiten zinnen raakte van woede en in een acute crisis belandde. Daardoor was hij sterk verminderd toerekeningsvatbaar, toen hij in een tijdsbestek van amper een kwartier zijn voormalige schoonfamilie doodschoot. S. toonde zich tijdens de zitting zeer emotioneel en betuigde spijt. Aanleiding voor de schietpartij was een langlopend zakelijk en persoonlijk conflict tussen S. en zijn voormalige schoonfamilie. Ook kon hij het moeilijk verkroppen dat zijn relatie met Daniëla over was. Toen bleek dat zij stiekem spullen uit hun gezamenlijk huis had gehaald en de sloten had verwisseld, sloegen bij S. de stoppen door. De familie van de slachtoffers reageerde verbijsterd op de uitspraak. Ze had niet verwacht dat S. geen levenslang zou krijgen en heeft er ook totaal geen begrip voor. De familieleden menen dat er geen recht is gedaan en hebben aangekondigd hoe dan ook bij het OM erop aan te dringen hoger beroep aan te tekenen. Of het OM dat ook zal doen, is nog niet bekend. In 1995 startten de Ankers een proefproces dat grote maatschappelijke consequenties zou hebben. Naar aanleiding van een verkeersovertreding vochten de advocaten met succes de betrouwbaarheid van de meetapparatuur aan.nl