7 november 2005 Brief aan Minister Veerman

Excellentie,

Als organisatie met zo’n 30.000 leden worden wij reeds enige tijd onevenredig getroffen door de maatregelen die gepubliceerd zijn met betrekking tot de dreigende insleep van aviaire influenza. Daarnaast zijn wij pijnlijk getroffen door de wijze waarop invulling is gegeven door uw ministerie aan de uitvoering van de regels en afspraken.

Vooraf willen wij stellen alle begrip te hebben voor de druk waaronder de ambtelijke medewerkers snelle uitvoering moeten geven aan de vertaling van Europese regels naar door het door u gewenste beleid. Uw terughoudendheid bij die regelgeving heeft ons respect, maar dit laat onverlet dat wij ons gedwongen voelen te reageren op zaken die nu ook fout gaan. Dit is noodzakelijk om onze loyaliteit met uw beleid te kunnen blijven uitdragen naar onze leden. Zoals het de afgelopen week is gegaan zullen wij het draagvlak voor loyaliteit met uw maatregelen zeer snel verliezen bij onze leden en dat is in de huidige en in toekomstige crisissen bij uitbraak van dierziekten geen goede zaak.

Op 28 oktober vond op uw ministerie een zogenaamd informerend basisoverleg met betrekking tot de dreigende insleep aviaire influenza plaats. We werden daar volledig verrast door de mededeling dat er een regeling gepubliceerd zou gaan worden waarbij wedvluchten, keuringen en tentoonstellingen van pluimvee, loopvogels en postduiven ontheffing nodig zouden hebben.

De postduif werd nu dus opgenomen bij het pluimvee en dat is de klok een paar jaar terug zetten zonder dat daar enige reden toe is. Bij de crisis in 2003 is door uw ministerie de postduif bewust uit de definitie van pluimvee gehaald omdat de postduif ongevoelig is voor hoog pathogene varianten van aviare influenza. Deze keuze is thans ook overgenomen door de Europese Unie die in het ontwerp Vogelpestrichtlijn de postduif ook uit de definitie van pluimvee heeft gehaald.
De nieuwe richtlijn maakt het zelfs mogelijk dat, na risicoanalyse, de postduif met vluchten mee kan tijdens een uitbraak.

U begrijpt dat onze eerste reactie was dat er een misverstand in het spel moest zijn. Navraag na afloop van de bijeenkomst bij enkele ambtelijke medewerkers bracht me niet verder dan dat men dit ook niet helemaal begreep, maar ik kreeg de toezegging dat er navraag gepleegd zou worden. Ik heb later begrepen dat dit nog op dezelfde dag tot actie heeft geleid. Terug op kantoor heb ik omstreeks 15.00 uur nog de digitale Staatscourant geraadpleegd, maar de regeling was (nog) niet te vinden.
Eerst op maandag 31 oktober hebben wij kennis genomen van de regeling en op een eerder verzoek van uw ministerie zijn wij gestart met het inventariseren van de voorgenomen tentoonstellingen bij onze 1.000 verenigingen via onze site en teletekst. Op woensdag 2 november hadden wij enkele honderden aanvragen binnen en spoedshalve hebben wij toen de eerste 200 aanvragen per e-mail en gewone post doorgezonden naar de VWA te Den Haag. De regeling sprak namelijk dat men moest indienen bij de VWA. Op donderdag 3 november kregen wij bericht terug dat de verstuurde e-mail in goede orde ontvangen was met de mededeling dat men op onze stukken per post zou wachten om op die stukken een besluit te nemen! Eerst op vrijdag 4 november is duidelijk geworden dat men koos om de aanvragen door de regio’s te laten behandelen.

Contact met het VWA op die vrijdag 4 november maakte duidelijk dat de aanvragen niet meer tijdig konden worden afgedaan en slechts een generaal pardon voor het eerste weekeinde was een realistische optie. Aangezien wij alles hadden gedaan wat van ons verwacht mocht worden leek mij dat in het kader van de redelijkheid en billijkheid ook de enig juiste optie. Op vrijdagmiddag tegen 15.00 kreeg ik echter het bericht dat er geen generaal pardon voor het eerste weekeinde werd gegeven en dat gewoon de regelgeving van toepassing was. Ik kon het misschien nog eens proberen bij de regiokantoren. Om voor vele tientallen verenigingen dit nog eens op dit tijdstip bij vier regiokantoren te regelen leek mij kansloos, maar omdat er verenigingen waren die al die avond voor tentoonstellingen duiven zouden ontvangen heb ik toch maar een ultieme poging gewaagd. Bij het allereerste kantoor liep mijn poging al dood. Gevraagd of ik iemand kon spreken die mij verder kon helpen met het verlenen van ontheffingen voor tentoonstellingen kreeg ik te horen dat dit niet mogelijk was. Als motivatie kreeg ik te horen dat een van de functionarissen vrij was en de ander buitenshuis.

Ten einde raad maar weer met het ministerie contact gezocht. Eerder in de week had ik al eens geïnformeerd naar de voortgang om de postduif uit de definitie van pluimvee te krijgen.
Als dit nu geregeld zou zijn of kon worden dan was ook het probleem van de tentoonstellingen van de baan. Ook hier waren mensen vrij of al naar huis. Ik heb toen niet anders meer gekund dan via teletekst en site te communiceren dat we adviseerden aan de verenigingen om af te zien van de tentoonstellingen voor het weekend van 4 tot en met 6 november.

Veel verenigingen zijn hierdoor op een ernstige wijze in de problemen gekomen. Men kon niet tijdig mensen meer afzeggen, contracten met zalen waren reeds gesloten en anderszins waren kosten gemaakt aan inkoop van prijzen, het maken van tentoonstellingsgidsen, enzovoort.

Ook onze organisatie heeft natuurlijk veel van haar geloofwaardigheid bij haar leden verloren. Het zal niet eenvoudig zijn om in de toekomst de leden weer te overtuigen dat loyaliteit aan maatregelen van het ministerie in meerdere opzichten van belang zijn.

Wij willen u dringend verzoeken te bevorderen dat de postduif zo spoedig als mogelijk uit de definitie van pluimvee verdwijnt. Dit kan de vertrouwensbreuk tussen onze leden en uw ministerie weer herstellen. Onze organisatie kan zich dan ook weer geloofwaardig blijven beijveren dat loyaliteit met maatregelen en beleid van het ministerie van belang is.